Spotkanie diecezjalnych koordynatorów ruchów i stowarzyszeń katolickich


26/10/2017
Dnia 26 października, w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie, pod przewodnictwem delegata Konferencji ks. abp. Józefa Kupnego (Wrocław) oraz o. Adama Schulza SJ, odbyło się doroczne spotkanie diecezjalnych koordynatorów ruchów i stowarzyszeń katolickich.

Wiodące idee wypowiedzi ks. abpa J. KUPNEGO nt. wyzwania społeczne stojące przed ruchami i stowarzyszeniami:

1. Potrzeba stałego i szerszego upowszechniania społecznej nauki Kościoła – która również stanowi element ewangelizacji i przekazu nauki Kościoła;

2. Formacja członków w duchu katolickiej nauki społecznej tzn. uczenie podstawowych zasad solidarności, dobra wspólnego i pomocniczości jako sposobu myślenia i działania członków ruchów. W świetle panujących w Polsce podziałów oraz zbliżających się wyborów do władz samorządowych, jest to wyzwanie tym usilniejsze i okazja do weryfikowania kandydatów deklarujących się jako chrześcijańscy.

3. Odpowiedzialność za ojczyznę domaga się znajomości katolickiej nauki o patriotyzmie, zwłaszcza w perspektywie zbliżającego się 100-lecia odzyskania niepodległości. Miarodajną i znakomitą pomocą jest dokument: Chrześcijański kształt patriotyzmu. Dokument Konferencji Episkopatu Polski przygotowany przez Radę ds. Społecznych (2017). http://episkopat.pl/chrzescijanski-ksztalt-patriotyzmu-dokument-konferencji-episkopatu-polski-przygotowany-przez-rade-ds-spolecznych/. Dokument ten, wskazuje istotne elementy patriotyzmu, pozwala je odróżnić od form pozorowanych czy instrumentalnych (por. banner kibiców piłkarskiego klubu Legii przypominający o Powstaniu Warszawskim i męczeństwie Polaków oraz organizowanie tzw. ustawek).

4. Ruchy nie powinny być formą ucieczki przed zaangażowaniem, także ruchy o charakterze pobożnościowym. Dostępne są różne formy opiniowania i nacisku jak petycje, podpisywanie list czy wysłanie listów wyrażających poparcie godziwych inicjatyw lub sprzeciw wobec niegodziwych i niemoralnych (np. kwestia ochrony życia, prawo do wolnej niedzieli, budżety obywatelskie). Duże echo akcji Caritas Rodzina rodzinie (organizowanie się w grupy wspierające) czy pomoc ofiarom kataklizmów, także po wichurach w Polsce, ilustrują kierunki zaangażowania.

5. Okazją do szerszego wykorzystania pozostają katolickie programy i media, z pomocą których można się prezentować, zwłaszcza przez młodych członków ruchów.

6. Inną okazją może być udział w pisaniu aktów prawnych (wśród je piszących są z pewnością także i członkowie ruchów i stowarzyszeń), ich monitorowanie i ocena (w Poznaniu i Płocku istnieją już takie ciała opiniujące w postaci Rad Społecznych).

7. Dane GUS-u pokazuję wysoką ocenę stopnia zaangażowania ruchów i stowarzyszeń katolickich w sprawy społeczne, nawet wyższą niż pozarządowych organizacji statutowo do tego przeznaczonych.

 

Wybrane uwagi z wypowiedzi o. Adam SCHULZA SJ

1. Działalność Rad Ruchów w diecezjach. Zachęta do integrowania w Radzie Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich także małych ruchów, jeszcze nawet przed ich oficjalnym zatwierdzeniem, aby nie pozostawiać ich samym sobie.

2. Nowe aspekty Kościoła w Europie. W Kościele na Zachodzie (Belgia, Francja), ale i na Wschodzie (Rosja, Ukraina) dostrzegalny jest coraz większy zakres przejmowania odpowiedzialności w parafiach przez ruchy, stanowiący konsekwencję owocności ich pracy (Stolica Apostolska przygotowuje stosowny dokument regulujący tę sytuację).

3. Oczekiwania wobec podejmowanego apostolatu. Apostolat ruchów winny cechować: profesjonalizm (tzn. solidne przemyślenie i przygotowanie działań), etyczność oraz przenikanie ich przez pierwiastek duchowy.

4. Otwieranie się na Ducha. Program duszpasterski Kościoła w Polsce na najbliższy rok wskazuje, aby otwarcie na działanie Ducha dotyczyło nie tylko indywidualnych osób i ich życia, ale i ich zaangażowania na zewnątrz – w świecie, zaangażowania na rzecz dobra wspólnego i kultury.

5. Działanie Ducha w duszy. Nie można zapominać, że Duch Święty nie tylko przynosi światło i pociechę (jako dominujące doświadczenie członków Odnowy w Duchu Świętym), ale od Niego przychodzą także ciemności oczyszczania i nawracania się (cierpienia i „dyskomfort”). W codziennym życiu wiele sytuacji nie jest jednoznacznych, czarno-białych, szarych, co domaga się rozeznawania, które z tych szarości są Bożą szarością.

6. Duch Święty i charyzmaty. pomaga odkrywać swoje dary, którymi są także duchowe bogactwo i dobroć człowieka; pomaga rozeznawać własne powołanie życiowe; posługi naturalne i nadprzyrodzone (przy czy to rozróżnienie dotyczy bardziej z motywacji z które się czerpie (por. Mt 7, 22-23: Wielu powie Mi w owym dniu: "Panie, Panie, czy nie prorokowaliśmy mocą Twego imienia, i nie wyrzucaliśmy złych duchów mocą Twego imienia, i nie czyniliśmy wielu cudów mocą Twego imienia?" 23 Wtedy oświadczę im: "Nigdy was nie znałem...). Ojciec Święty Franciszek wzywa odnowy własnych charyzmatów i nie ulegania małodusznej stagnacji (jakby pacyfikacji Ducha) – inaczej dziś niż przed 50 laty odczytujemy własne charyzmaty ruchów.

7. Duch (wbrew epoce post-prawdy, w której nie ma już pragnień) budzi pragnienia Boga i duchowości. Duch także budzi sumienia, nie poprzestając jednak na poziomie wyrzutów sumienia, lecz uczy odróżniania pomiędzy głosem Boga, a własnymi przekonaniami i poglądami, emocjami i odczuciami - Duch odsłania przede mną także obecne we mnie dobro oraz drogi wyjścia ze zła.

8. Duch jest Duchem Prawy. Ojciec Święty Franciszek zachęca do patrzenia na świat przez okulary Dobrej Nowiny, nie zaś przez pryzmat mass mediów (złe wiadomości; myślenie emocjami a nie faktami – jest za lub przeciw opinii z mediów).

9. Zaangażowanie na rzecz pojednania może mieć postać mówienia prawdy, ale mówienia z szacunkiem dla godności bliźniego (unikania mówienia emocjami), szukaniem pojednania i pól współpracy ponad podziałami.

10. Tematem formacyjnego spotkania Ogólnopolskiej Rady Ruchów w marcu 2018r. będzie rozeznawanie.

11. Pożądane jest coroczne spotkanie pasterza diecezji z członkami ruchów oraz z ich liderami.

 

Po wysłuchaniu wystąpień ks. abpa J. Kupnego i o. A. Schulza SJ był czas, aby poszczególni koordynatorzy mogli się podzielić doświadczeniami pracy Rady Ruchów oraz samych ruchów w swoich diecezjach.